والله ان قطعتموا یمینی
انی احامی ابدا عن دینی

عباس یعنی غیرت. یعنی غیرت دینی. یعنی همه زندگی اگر برود می ارزد به حفظ دین. می ارزد به تبعیت از امام و راهبر.

این روزها که دین داشتن سخت است و عجیب، عباس باید الگوی من باشد. دین دار اگر بخواهی باشی – که باید باشی – باید بدانی پشت سر چه کسی ایستاده ای. باید پشت سر کسی باشی که ارزش ش را داشته باشد … اینقدر بزرگ وار باشد که بعدها به این نتیجه نرسی که سرت کلاه رفته. باید پشت سر کسی باشی که دینت را به باد ندهد. باید مطمئن باشی که گرگ دنیا دینت را نمی برد. همین مهم است. بقیه دعواها و لجبازی ها سر دنیاست. حتی اگر ظاهر دینی داشته باشد.

این وسط باید دینت را با غیرت حفظ کنی.

بگذریم . . .

مرور را خیلی دوست دارم. اینکه هر چند وقت یک بار تمام کتاب هایم را پخش کنم وسط اتاق و وسط شان بنشینم و از هر کدام چند صفحه مرور کنم؛ یا رایانه ام را روشن کنم و فایل های درایو شخصی ام را باز کنم و از هر فایل مقداری را بخوانم یا بشنوم یا ببینم و بعضی را کامل ببینم یا بشنوم یا بخوانم یا حتی بعضی را چاپ کنم و سر حوصله بخوانم؛ یا وبلاگ را باز کنم و از تمام ماه هایی که این کنار ردیف شده، بعضی را انتخاب کنم و ببینم چند وقت پیش از این به چه فکر می کرده ام، این ها گاهی از نان شب هم برایم واجب تر می شود. چون مرور را دوست دارم و لازم می دانم.

امروز هم داشتم لوتوس رازدل را مرور می کردم که صمد زحمت مرتب کردنش را کشیده است. بخش محرم کامل و جالبی دارد.

بد نیست سری بزنید به این نشانی

این روزها دعا کنید که عاقبت به خیر شویم، همه.