راز نهفته

خیلی وقت ها در مدرسه به مشکل انسانی ندیدن برخورد می کنیم.
خیلی وقت ها مهندسی و کمی دیدن مسایل، لذت فعالیت ها را برای ما و بچه ها و اولیا زهر می کند.
خیلی وقت ها ماه ها برای نظرسنجی و درآوردن درصد و آمار وقت و هزینه صرف می کنیم اما می توانستیم از خنده ی رضایت بچه ها کلی نظرات را در کسری از ثانیه استخراج کنیم.
خیلی وقت ها به سرعت به بیراهه می رویم . . . بگذار تا بیفتیم و ببینیم سزای خویش !

شاید یادمان رفته وقتی می آییم کار مدرسه ای کنیم، دیگر از وادی مهندسی خارج شده ایم و در حال مدیریت و فعالیت انسانی هستیم.

این روزها که گردنم زیر بار عنوان دهن پر کن « معاونت فناوری اطلاعات » قرار گرفته، اینقدر درگیر جلسه و شورا و بازدید و بودجه و برنامه و این جور بازی ها شده ام که نمی فهمم زمان چطور گذشته و کارها ناتمام مانده و خستگی یک روز دویدن به خستگی هایم اضافه شده.
همیشه دوست داشتم فرصتی پیش بیاید که بتوانم خیلی اشکالات را در مدرسه حل کنم. دوست داشتم مدرسه با طرح هایم یک قدم بردارد و به هدف نزدیک تر. دوست داشتم طرح هایی در مدرسه اجرا شود که هزینه های بیخودی را تمام کند و دردسرهای آدم ها برای کارها کم تر شود.
اما حالا اینقدر درگیر رسم و رسومات اداری و فاکتور و تأییدیه جلسات و شوراها و دور زدن و دور خوردن ها می شوم که به هدف رسیدن را سخت تر از قبل می بینم.
به هر حال آماده حضور در هرگونه جلسه و شورا با شما صاحبنظران عزیز در باب آی تی هستم؛ شاید فرجی شد و طرح های به درد بخوری برای ارتقای آموزش و پرورش و اینا خلق شد!
با تمام این حرف ها و مشکلات و شادی و غم ها، به قول بعضی عزیزان «مبارزه هرگز پایان نخواهد یافت»
از ابراز لطف همه دوستان در این غیبت موقت سپاسگزارم. اگر خدا بخواهد فتوبلاگ را هم کم کم راه اندازی مجدد خواهم کرد.
. . . دعا . . .