راز نهفته

امروز سبک شدم . . . مثل پر کاه . . . حالا با خیال راحت! به روزمرگی بازمی‌گردم .
. . شاید عمری بود و باز هم گروه شهدا بود و . . .

هفته‌ی
بزرگداشت شهدا همین هفته در دبیرستان سه برگزار می شود.

از ۲۱
تا ۲۶ بهمن ماه.

حتما
تشریف بیاورید.

اما
اصل مطلب:

از جیب
خوردن آفت کارهای تکراری است. هیچ وقت از کارهای تکراری لذت نبرده‌ام. شاید برای
همین هم شده‌ام معلم رایانه. درسی که مطالبش روز به روز تغییر می‌کند.

سال‌ها بود
هفته‌ی شهدا متهم به کلیشه‌ای بودن و قدیمی شدن می‌شد. امروز هفته‌ی شهدا متحول
شده‌است. خدا کند روزی نرسد که در مورد هفته‌ی شهدا هم از جیب بخوریم و به تکرار
عادت کنیم. شاید آن‌روز دوباره هفته شهدا را به تکراری بودن متهم کنند و کسی نباشد
که از خویش برون آید و کاری بکند.

دست آنان که هنوز، عاقلانه از هفته شهدا دفاع
می‌کنند را می‌بوسم.

درست یک ماه پیش بود که یک ربع تا رفتن فاصله داشتیم
. . . بعد از این واقعه خیلی از آخرین‌ها را به وضوح درک می‌کنم. آخرین ماه مبارک،
آخرین نماز، آخرین دیدار، آخرین محرم . . . وقتی در مجلس ذکر امام حسین دعا می‌کنند
« آرزوی کربلا به دلت نمونه » طعم آرزو به دل ماندن را زیر زبان دارم.

لمس مرگ باعث شد خیلی چیزها برایم بی اهمیت شود و
خیلی دیگر مهم. به خیلی مسایل عادی، به دیده‌ای نقاد می نگرم و به بعضی که قبلا
برایم مهم بود دیگر اهمیت نمی‌دهم.

نحوه‌ی ذکر مصیبت اهل‌بیت همیشه ذهنم را مشغول
کرده‌بود و حالا بیشتر برایم حیاتی است. شاید یک ماه پیش حاضر می‌شدم در هر هیئتی
حاضر شوم؛ اما امروز دقت می کنم که آب در آسیاب دشمن نریزم و قبل از حضور در مجالس
عزاداری از کیفیت مداح و سخنران‌ش جویا شوم. الحمدلله کمیت مجالس ذکر و عزا، کم
نیست.

ادامه مطالعه …